Mutlu Bir Hayal

Merhaba 3 Yaş, Elveda 3 Yaş.     Çocuğun depresyonik, ergenismus evreli, bolca kavgalı, bolca tripli, bolca sorunlu olduğu sendromlu yaşlar sabır testi gibi geçiyor. Ama arkadaşlar inanmayacağınız birşey söyleyiyim bu durumu atlatınca gerçekten cennet var. Şimdi önce şuraya korkularımız ile ilgili Will Smith'in şu çok sevdiğim konuşmasını koyalım. http://www.dailymotion.com/video/x5t5zst Bu örnekten yola çıkarak şu benzetmeyi rahatlıkla yapabilirim ki ne olacağından çok korktuğumuz bir atlayış gibi sendromlu yaşlar.. Ama o an var ya korkumuzu yenip atladığımız o "an" herşeyden önemlisi o'dur ve bence o an kesinlikle çözüm için tamamen şeffaf bakabildiğimiz sorunu sadece ona yüklemediğimiz kendimizi de gördüğümüz andır. Artık atlayıp sorunu çözdükten sonra ise keyifli bir süzülme yaşarız..  Şuraya da çocuklarının sendromlu yaşına atlayan PARDON pardon "Düşen" temsili bir aile koyalım. Hazır mıyız?! Atlıyoruz!  Efeni...

Kaan'a bağırdığım zamanlar Emrah'ın Ayrılamam filminde hasta kız kardeşini almanyaya tedaviye götürcem ayağına evinde iş yaptıran Necla Fide'ye dönüştüğümü hissediyorum. :/ O kadar kızıyorum ki kendime.. Ufacık veledi oyalayacak bişey bulamadığıma, çareyi hep bağırmakta bulduğuma.. Ama unuttuğum bir şey var çocuklar bizi taklit ediyorlar. Anne kızıp bağırınca çocuktan başka bir davranış bekleyemezsiniz.. O da kızdığında sesini yükseltiyor. Bir keresinde bana vurdu. Aşırı bir tepki gösterdim. "Çünkü benim çocuğum bu haddi nereden almıştı? Büyüğe vurulmaz vurulursa boynu tiz kesilirdi!!" O kadar kızdım o kadar bağırdım ve korkuttum ki ondan sonra her sinirlendiğinde kendine vurmaya başladı. Bunun acısı daha çok oturdu içime. Aslında çocuğum yaramaz bir çocuk değil. ÇOK ŞÜKÜR. Ama ÇOK MERAKLI* Misal 1: Yemek yaparken yemeği o da karıştırmak istiyor. İzin vermezsem o da beni engellemek için elinden geleni yapıyor. Dolapları karıştırıyor, herşeyi yerlere çıka...