Mutlu Bir Hayal

Anne olduktan sonra her anne gibi bende de bitmeyecek bir öğrenme süreci başladı. Herşey deneme yanılma. Ar-ge yeteneğim arttı :) Bütün öğrendiklerimi paylaşırken diğer annelerin en azından bilindik hatalara düşmemeleri, elimizin değebileceği konularda yönlendirilebileceği bir mecra arayışına girdim. Ticarete dökmeden, tamamen gönüllü olarak hayalini kurup gerçekleştirdiğim ve bana destek olan herkesin gönlünü ortaya koyduğu bir proje oldu Majka Magazine! Hiç bir annenin profesyonel olamayacağını, nam-ı diğer "kitap anneliği"nden daha çok içgüdüsel tavrı destekleyen bir dergi Majka. Sanatı, tasarımı, eğitimi, seyahati, stili, çocuğu ve özellikle anneyi/anneliği ele alan bağımsız minimalist bir dergi. Takip edilesi, araştırılası yaratıcı insanlar, yemek tarifleri, günlük hayattan sahneler ve iyi kelimelerle yazılmış “yazılar” ile buluşturuyor sizi. Pomak dilinde “anne” anlamına gelen Majka (mayka) yol gösterici ve yol arkadaşı olacak. Majka sayesinde t...

öyle ki, daha 5 dakika önce kafan şişmiş vaziyette "uyusun diye anason falan mı versem acaba? :/" derken uyuduğu anda (o saniye!) çok çok çok özlemek.. bazen uyurken(!) gidip kucağına alıp doyasıya öpüp koklamak.. uyanacak ve saatlerce başıma bela olacak diye gece üstü açılmış mı diye gidip bakmaktan korkmak ama yine de gidip başına bela açmak.. yaptığı şeye kızgınlık duymaktan duvarları yumruklamak isterken bir an da "annee" diye gelen bir çift eli öpücüklere boğmak.. gibi..

Nereden başlayacağımı bilemedim. Bir sene önce bugün seni kucağıma verdiklerinde ağzımdan çıkan ilk şey: “Şaka mı bu?” olmuştu. Benden bu kadar güzel bir şey çıkabileceğine inanmamıştım. Yaptığım hiçbişeyi beğenmediğimden olsa gerek. Ama unuttuğum bir şey vardı: Baban. Kusur bulamadıkça başına ekşidiğim adam :) hatalarımı örtmede ona rakip çıktın. Aslında bu şekilde daha çok sen beni eğittin. Anne yaptın. Dünyanın en güzel bebeği değildin belki ama dünyanın en güzel hissini yaşattın bana. Şu bir yılda, 30 yılda öğrenemediklerimi öğrendim seninle: karşılıksız sevgiyi, beklentisiz olmayı, herşeye açık olmayı, kusurlara çok takılmamayı, yemeğimi paylaşmayı :) , olmayan her şeyde bir hayır olduğunu, hemen olumsuz düşünmemeyi, umutlu olmayı ve herşeyden önce “sabır”ı.. Mesela yorgunluktan/hastalıktan yıkıldığım bir anda “şu hediye gelen oyuncağı da kuralım da yüzündeki mutluluğu görüp öyle yatayım” demeyi… Hem her şey doğal olsun istedim, hem disiplin uğruna biraz ...