Mutlu Bir Hayal

Çocuğuna Şaplak Atanlardan mısın? Fotoğraf: blogs.babble.com Uzun zamandır severek takip ettiğim yabancı bir blog var. Blog sahibi Kristin, 20’li yaşların ortalarında genç bir kadın. Tinsley isminde henüz 5 aylık çok tatlı bir kızı ve Matt isminde çok sevdiği bir kocası var. Blogunda çoğunlukla bebeği ile birlikte günlük yaşantılarını anlatıyor. Kristin 20 Ekim’de oldukça tartışmaya açık bir yazı yazmış. Yazı, “ebeveyn olmadan önce çocuk yetiştirmekle ilgili ne düşündüğü ve anne olduktan sonra bunun nasıl değiştiği” ile ilgili. Genel olarak yazıdaki fikirlerin çoğuna katılıyorum. Ancak yazının sonlarına doğru şöyle bir ifade var: “Matt de, ben de çocuklarını şaplak ile (döverek) terbiye eden ailelerden geliyoruz. Bu yüzden emin olun:  Biz de çocuğumuza şaplak atacağız.*” diyor Kristin. Yazının tamamını okunmadan, içinden cımbızla seçilen bu cümle havada kalabilir. Bu nedenle, Kristin’in yazısını sizin için Tür...

Kaan'a bağırdığım zamanlar Emrah'ın Ayrılamam filminde hasta kız kardeşini almanyaya tedaviye götürcem ayağına evinde iş yaptıran Necla Fide'ye dönüştüğümü hissediyorum. :/ O kadar kızıyorum ki kendime.. Ufacık veledi oyalayacak bişey bulamadığıma, çareyi hep bağırmakta bulduğuma.. Ama unuttuğum bir şey var çocuklar bizi taklit ediyorlar. Anne kızıp bağırınca çocuktan başka bir davranış bekleyemezsiniz.. O da kızdığında sesini yükseltiyor. Bir keresinde bana vurdu. Aşırı bir tepki gösterdim. "Çünkü benim çocuğum bu haddi nereden almıştı? Büyüğe vurulmaz vurulursa boynu tiz kesilirdi!!" O kadar kızdım o kadar bağırdım ve korkuttum ki ondan sonra her sinirlendiğinde kendine vurmaya başladı. Bunun acısı daha çok oturdu içime. Aslında çocuğum yaramaz bir çocuk değil. ÇOK ŞÜKÜR. Ama ÇOK MERAKLI* Misal 1: Yemek yaparken yemeği o da karıştırmak istiyor. İzin vermezsem o da beni engellemek için elinden geleni yapıyor. Dolapları karıştırıyor, herşeyi yerlere çıka...